Teknoloji milyarderleri Avrupa için düşman mı, rol model mi?

İstanbul, 26 Ağustos (HNA) – Avrupa Birliği’nin (AB) kıtaya yatırım yapan Amerikalı teknoloji milyarderlerinin, “Avrupa için düşman mı yoksa rol model mi?” olduğunun sorgulanması gerektiği belirtildi. 

Brüksel merkezli düşünce kuruluşu Bruegel’de 20 Ağustos tarihinde Rebecca Christie imzasıyla yer alan analizde, AB’deki karar vericilerin küresel çapta etkili teknoloji devlerinden sadece onları nasıl dizginleyeceklerini değil, ne istediklerini kendilerine sormaları gerektiği ifade edildi.

“Milyarder Paradoksu” başlıklı analizde, küresel erişimleri ve ABD’de siyasi sistemle giderek daha iç içe geçmiş ilişkileri göz önüne alındığında, aşırı zenginliğin bu iş adamlarına ekstra bir etki gücü verdiği vurgulandı.

Bruegel’in analizinde, herhangi bir bireyin bu iş insanlarının biriktirdiği kadar servete ihtiyaç duymasının akıl almaz göründüğü de ifade edilerek, “Avrupa’daki politika yapıcılar şimdi onları nasıl cezbedeceklerini, vergilendireceklerini ve düzenleyeceklerini bulmak zorundalar,” denildi.

Analizde, şu sorulara yer verildi:

“AB, teknoloji devlerinin Trump dönemi çıkar çatışmalarına karşı koymasını istiyorsa, onlarla yakın iş birliği yapmak mı yoksa temkinli bir mesafe korumak mı daha mantıklı? AB’de çalışan veya yaşayan zenginler adil paylarını nasıl ödemeli?”

Analizde, “Milyarder paradoksunu ele almak, AB’nin hem olumlu hem de olumsuz risklere karşı tutumunu ele almak anlamına geliyor” denilerek, vergi politikalarına değinildi:

“Avrupa Komisyonu’nun Nisan 2026 tarihli servet vergilendirmesi üzerine yaptığı bir çalışmada, ülkelerin şimdiye kadar yüksek net değere sahip bireylerin varlıklarını vergilendirme konusunda – gelirleri, kârları ve gayrimenkulleri üzerindeki daha standart vergilerin yanı sıra – zorluk çektiği tespit edilmiştir. İspanya aktif bir servet vergisine sahip tek AB ülkesidir; Almanya ve İsveç ise vergilerini kaldırmıştır. Bu tür çabalar, yalnızca en zengin bireyleri hedef aldığında en iyi sonucu veriyor gibi görünmektedir; ancak, bu kadar dar kapsamlı çabalar kendi siyasi ödünleşmelerini de beraberinde getirmektedir.”

Analizin sonunda şu sorular da ortaya atıldı:

“Avrupa’nın yatırıma ihtiyacı varsa, zengin yabancıları cezalandırmak mantıklı mı? AB kendi teknoloji milyarderlerini daha fazla yetiştirmeli mi? AB, tek pazarının gücü ve yüksek yaşam standartları aracılığıyla küresel zenginler üzerindeki etkisini daha da genişletebilir mi? AB, eşitsizliğe ve sosyal adaletsizliğe ve yoğunlaşmış özel sektör parasının aşırı etkisine direnirken, daha dinamik bir ekonomiyi nasıl teşvik edebilir?”